Alcuerdome de muitas cousas de cuando yera nena, pur exemplo, cuando entrei pur primeira vez en casa dus bulitos n´Astierna, El primer dia que entrei aid.di sinti miedo, a lu disconocidu, outra casa, cun xienti, nun me importou que fora un d.dugarin piquenu. Cuandu pasou un cachin sintiami en casa, mirei al miou alridor ya vi: que yera ua casa viecha, con ulor a viecho difícil de discribir, tinia dous intradas pur a tabierna ya pur a cucina, tuvia m´alcuerdo da distribución da casa ya todo cun imucion cumu si tuvira n´esi mumento da mia vida.
El ulor as tostas de pan de centen turradas incima da chapa da cucina´ i carbon que taba faendo buela , ya qui buenas taban untadas cun manteiga. Mia bulita Tiresa cun il sou pañulin di culores na cabeza, dilgadia, uechos tristes, ya as faciois da cara duras da vida, solo ricuerdo eso di bulita, puxuxi mala ya durou pouco intri nos.
A casa ya tinia vida, as nuesas cousas ya a vida cutidiana faian qui tuvira calor
di d.dar nas paredis.
Rivulvendu pur casa incuntrei futugrafias viechas di xienti que nun cunucia, ya foi pirguntar que de quen yeran, ya bulita dixumi que yera xienti qui vivira antis qui nos na casa. Pristoume pinsar que houbira outrus nenus antis que you xugandu´n casa, siguro que houbira muitus filandois, pinsei pa mi que aqued.da casa cumplia anus cumu nos, solo que pirmanicia impasible nel tiempo, nun invichicia, pirmanicia nus tiempos ya adatabasi a ed.dos ya as pirsonas qui iban pasando pur ed.da.
A mia imaginación disburdabase , dil miedu negro que d .di tinia a miou buelu, you yera un trasto cumo dicia miou padri, taba feaendolas tol dia.
Miou buelo, un homi dus de antis, cumu dicia él, nun m´alcuerdo de verlo riirse, tol dia serio cumo ua pataca, paricia qui taba infadao todus us dias. Un homi alto ya fuerton, asina que dabate miedo falard.di, you pus iscapaba currendo intre ´l mandil di buela, pa que nun mi dixira nada.
Asi via you a bulito, hasta que un dia pur a mañana d.divanteime ya foi a cucina , taba sentao el solu nel iscano cunas suas manos granduas sujitando a cabeza vilo tan triste que pirgunteid.di : bulito ¿Qué te pasa? Cuntestoume: Ven a mia nena, sentate aiqui cumigo. Cuandu pasou un cachin, faloume cuna sua voz fuerte di siempris dicindu: Rosita bulita foise pal cielo, como un paxarin, a sua voz dirrumboise, ya you vi pur primeira vez que bulito churaba, ese homi grandon que parecia qui nun tinia sintimientos , qui nacira infurruñao, pus tinia curazon ya sintimientos, sufria cumu todos. Verlo asina disfixume il corazon, ya dixid.di que nunca taria solo, you daqued.da criia nesas palabras, anque güey sei que siempris taria solin.
Na mia mimoria ta a ultima vez que vi a bulito cuna maleta dicindu que prontu nos veriamos. Nun vulvimos a incuntrarnos nel camin da vida, muriu ya intirrarunlu d.donxe da sua muchier, da sua casa, da sua tierra, das suas custumbris, in difinitiva da sua vida di siempris.
Daqued.da pensei qui buelo murira di pena.
¿Taria equivucada? Nun lo sei.













